Yaşam
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 03 Subat 2012, Salı
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
 Seri İlan
Kategori: Cenaze İlanları
  Program Arşivi
Foto Galeri
İzlenme: 4732
İzlenme: 9687
İzlenme: 8197
İzlenme: 6029
Terme Hava Durumu
Şans Oyunları
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Mucize doğum
Hz. Muhammed'in annesi: Onu doğurduğum zaman ellerini yere koymuş, başını göğe dikmişti
14 Agustos 2010, Cumartesi 00:35
Karakter Boyutu :
Hz. Muhammed’in annesi, oğlunun süt annesine “Sen şeytanın ona bir zarar vereceğinden mi korkuyorsun? Hayır, vallahi şeytan ona zarar veremez. Benim oğlum büyük bir adam olacak. Ona hamile kaldığım zaman gördüm ki, benden bir ışık çıktı” dedi.
Amine çocuğu doğurunca dedesi Abdul-Muttalib’e haber salıp “Senin bir oğlun oldu, gel de bak” demiş. Dede gelip bakmış. Onu alıp Kabe’ye götürmüş. Allah’a şükür ve dua etmiş. Sonra annesine getirmiş ve çocuğa “Muhammed” adını vermişler. Dede Abdul-Muttalib, torunu Hz. Muhammed için süt annesi aramaya başladı. Sad ibn Bekroğulları’dan Halime’yi Muhammed’e süt annesi tuttu. Süt anneye vermek âdetti Hz. Muhammed’in süt babası, Haris ibn Abdul-Uzza, süt kardeşleri de Abdullah, Üneys, asıl adı Huzafe olup Şeyma ismiyle ünlenen kız kardeştir. Şeyma’nın da annesiyle birlikte Muhammed’e baktığı söylenir. Muhammed’i, Halime’den önce birkaç gün için Hz. Muhammed’in amcası Ebuleheb’in azatlı cariyesi olan Süveybe de emzirmiştir. Süveybe, Peygamber’in amcası Hamza’yı ve Abdullah ibn Cahş’ı da emzirmişti. Bu bakımdan Hamza ve Abdullah ibn Cahş, Hz. Muhammed’in süt kardeşidir. Kentli Araplarda çocukları çölde yaşayan süt annelere vermek âdetti. Bunun birkaç nedeni olabilir: * Kadın çocukla meşgul olup kocasını ihmal etmesin, * Çocuk temiz havada yetişsin, * Çölde fasih konuşan insanların yanında Fusha Arapça ile konuşsun. Sad ibn Bekroğulları’ndan Halime de diğer göçebe kadınlar gibi emzirecek çocuk bulabilmek için Mekke’ye geldi. Yolda bindiği merkep gıdasızlıktan zor yürüyordu. Beraberlerinde bulunan dişi deve de ancak damla damla süt veriyordu. Mekke’de çocuk arayan kadınların hiçbiri bahşişi olmaz diye yetim çocuk almak istemiyordu. Herkes bir çocuk buldu ama Halime, yetim Muhammed’den başka çocuk bulamadı. Önce onu kabul etmeyen Halime, başka çocuk bulamayınca eli boş dönmemek için Muhammed’i aldı. Çocuğu kucağına alır almaz memeleri süt doldu. Çocuk bir memeyi içti, doydu. Ötekini süt kardeşine bıraktı. Sütsüz deve sütlendi, bol süt vermeye başladı. Yürüyemeyen merkebe, öteki merkepler yetişemez oldu. Çocuk geleliden beri Halime’nin evine bereket doldu. Amine’yi ikna etmeyi bildi Halime, 2 yaşını dolduran Muhammed’i, istemeye istemeye annesine götürdü. “Bu yavru benim yanımda kalsın, biraz büyüsün, güçlensin. Çocuğun, Mekke’nin vebasına yakalanmasından korkuyorum” dedi. Yalvara yalvara Amine’yi razı edip çocuğu yeniden Sad ibn Bekroğulları yurduna getirdi. Halime çocuğu getirdikten birkaç ay sonra öz oğlu, evlerinin arka tarafında koyunları otlatırken süt kardeşi Muhammed de yanındaydı. Bu sırada iki kişinin gelip Muhammed’in karnını yardıklarını, içine bir şey doldurduklarını gördü. Tabii bu, fiziki değil manevi bir operasyondu. Ama Halime’nin oğlu bunu fiziksel bir operasyon sanmıştı. Korkuya kapıldı, koşup durumu annesine bildirdi. Geldiler, çocuğun rengini değişmiş buldular. Çocuk, “Beyaz giysili iki kişi gelip beni sırt üstü yatırdı. Karnımı yardılar, bir şey aradılar ama bulamadılar. Ne aradıklarını bilmiyorum” dedi. Oğlum büyük adam olacak Çocuğun başına bir şey gelmesinden korkan Halime, onu götürüp annesine teslim etti. Amine, Halime’ye çocuğu geri getirişinin sebebini sordu. Halime endişesini söyleyince Amine dedi ki: “Sen şeytanın ona bir zarar vereceğinden mi korkuyorsun? Hayır, vallahi şeytan ona zarar veremez. Benim oğlum büyük bir adam olacak. Ona hamile kaldığım zaman gördüm ki, benden bir ışık çıktı, Şam toprağından Busra’nın sarayları bana göründü. Onu doğurduğum zaman ellerini yere koymuş, başını göğe dikmiş vaziyetteydi” (İbn Hişim, Siret: 1/162-165). Kovulmuş şeytandan Allah’a sığınırım NAHL Suresi’nin 98’inci ayetinde şöyle buyurulur: “Kur’ân okuduğun zaman kovulmuş şeytandan Allah’a sığın.’’ Avz kökünden gelen istiaze, bir kötülükten korunmak için bir şeye sığınmak demektir. Avze, meaz, meaze ve teavvuz hep aynı anlama gelir. Mealini kaydettiğimiz ayetin hükmüne göre Kur’ân okumaya başlarken “Eûzu billahi mineşşeyttanirracim: Kovulmuş şeytandan Allah’a sığınırım’’ demek gerekir. Gerçi ayet bu sözü söylemeyi emrediyor ama çoğu bilginlerin kanısına göre bu emir gereklik değil, nedb ifade eder (böyle yapmanın iyi olduğunu belirtir). İsiaze bir ayet değildir Namaz dışındaki istiaze menduptur. Fakat bu emri gereklik sayıp her okumada istiazenin vacip olduğunu söyleyen ve namazın her rekâtında da istiaze yapmayı gerekli gören bilginler vardır. Ebu Hanife ve Şafii ise yalnız ilk rekâktta istiaze yapmayı gerekli görmüşler ve namazın her rekâtındaki okumayı, bir tek okumanın devamı saymışlardır. İmam Malik ise farz namazlarda değil, sadece teravihte istiazeyi gerekli görmüştür. İstiaze, Kur’ân’dan bir ayet değildir. Hz. Peygamber’den gelen en kuvvetli rivayete göre istiaze sözü “Euzu billahi mineşeytanirracim”dir. Fakat Peygamberimizin “Eûzu billahissemiil-alimi mineşşeytanirracim min hemzihi ve nefsihi: Kovulmuş şeytanın hemzinden (dürtmesinden, iğvasından) ve nefsinden (üflemesinden) işiten, bilen Allah’a sığınırım” şeklinde de istiaze ettiği rivayet edilmiştir. Şeytan, şatn kökünden gelir. Hayırdan uzak olan demektir. İki ucu birbirinden uzak olduğu için ipe de şeytan denir. Hakk’a baş kaldırıp o dergahtan kovulduğu için İblise şeytan denmiştir. Bir başka kavle göre bu ad, helak olmak anlamındaki şyt kökünden gelir. Fakat birinci izah daha uygundur. Er-Racim ise taşlamak anlamındaki rcm kökünden sıfattır. Taşlanmış kovulmuş anlamındaki recim, Allah’ın huzurundan kovulan şeytanın sıfatı olmuştur. Rahmandır, Rahim’dir Allah, yüce Rabbin en büyük adıdır. Allah’ın 99 adı vardır. Fakat onların hepsi bu adın sıfatıdır. Onlar sıfat bildirir. Bu ise Cenab-ı Hakk’ın bütün sıfatlarını kendinde taşır. Bismillahirrahmanirrahim. Elhamdu lillahi rabbilâlemin. Errahmanirrahim. Maliki yevmiddin, iyyake nabudu ve iyyake nestain. İhdinassıratal mustakim siratallezine enamte aleyhim ğayril-mağdubi aleyhim veled-dallin (amin). Manası: Âlemlerin Rabbi (sahibi, terbiye edip yetiştiricisi) Allah’a hamdolsun. (O), Rahman’dır, Rahimdir (çok merhametlidir, yaratıklarını esirger, bağışlar). Din gününün (mükâfat ve ceza gününün) sahibidir. (Ya Rabbi) ancak sana kulluk eder ancak senden yardım isteriz. Bizi doğru yola ilet. Nimet verdiğin kimselerin yoluna. Üzerlerine gazap edilmiş olanların ve sapmışların yoluna değil (ya Rabbi) (amin). PEYGAMBER, MEKKE’NİN FETHİ SEFERİNDE ŞÖYLE DER: ‘Seferde oruç tutmak iyilik değildir’ BUHARİ’NİN rivayetine göre Peygamber, Mekke’nin fethi seferinde bir adamın üzerine gölge yapıldığını görünce onun nesi olduğunu sormuş. “Oruçlu” olduğunu söylemişler. “Seferde oruç tutmak iyilik değildir” demiştir (Müslim, Salatul-müsafirin: 12; Ebu Davud, Seter: 2). Seferde oruç tutmanın, farz oruç yerine geçmeyeceğini söyleyenler bulunmakla beraber Malik, Şafii ve Ebu Hanife’nin de dahil olduğu bir grup bilgine göre de gücü yetenin, seferde oruç tutması daha efdaldir. Bir kısım bilginler de hangisi kolay ise onun yapılmasının efdal olduğunu söylemişlerdir. Askalani, “Çoğunluğun görüşü tercih edilir ama oruç kendisine güç gelenin yemesi efdaldir” diyor. Sonra Mücahid’in şu sözünü aktarıyor: “Yolculukta oruç tutma çünkü oruç tutarsan arkadaşların, ‘Oruçluya yardım edin, oruçlunun işini görün’ derler. Böyle diye diye senin sevabın gider.” Enes ibn Mâlik, “Köleme oruç tutmasını emrettim” demiş. “Peki ama ya ‘O günlerin yerine başka günlerde oruç tutsun’ ayeti nerede kaldı” diyene, “O ayet indiği zaman biz aç yolculuk eder, konduğumuz yerde karnımızı doyuramazdık. Fakat bugün artık karnımız tok yola çıkıyoruz, konduğumuz yerde de karnımızı doyurabiliyoruz” diye cevap vermiştir. Enes bu sözüyle seferde oruç tutmanın daha iyi olduğunu anlatmıştır (Fethul-Bari: 4/183-184). Ebu Said el-Hudri şöyle demiştir: “Biz Allah’ın Elçisi ile Mekke’ye gittik, oruçluyduk. Bir yere konduk. Allah’ın Elçisi buyurdu ki: ‘Siz düşmanınıza yaklaştınız, orucunuzu yemek size kuvvet verir.’ Bu sözü bize ruhsattı. Kimimiz orucuna devam etti, kimimiz yedi. Sonra başka bir yere konduk. Şöyle buyurdu: ‘Sabahleyin düşmanınızla karşılaşacaksınız. Orucunuzu yemek size daha çok güç verir, yiyiniz.’ Bu emir, azimet oldu, yedik.” HADİSLER * Allahım, ümmetimin erken kalkanına bereketler ver” diye dua eden Peygamber, savaş birliğini günün başında (erkenden) gönderirdi. Bu sözü aktaran sahabi Sahr, tüccardı. Ticaret kervanını günün erken saatlerinde gönderirdi. Bu yüzden servet sahibi olmuştu. (Ebu Davud) * Güler yüz, iyi huy, teenni (yavaş, tedbirli hareket), tutumluluk peygamberliğin 24 parçasından bir parçadır. (Tirmizi) * Ey insanlar, Allah’tan korkun, rızkınızı güzel arayın. Çünkü hiçbir can kendisine ayrılan rızkı tüketmedikçe ölmez. Rızkı gecikse de yine sonunda onu bulur. O halde Allah’tan korkun, rızkınızı güzel arayın. Helali alın, haramı bırakın. (İbn Mace, Hakim) TASAVVUF FELSEFESİ Şükür, iyilik edenin iyiliğini anarak onu övmektir, minneti görüp hürmeti korumaktır. DİNİ BİLGİLER DİNLER doğdukları kaynaklara göre iki grupta toplanır. Bir kısmı, Allah tarafından gönderilmiştir, vahye dayanır, ilahidir. Bir kısmı ise insan aklının ürünüdür. Birincisine hak, ikincisine batıl din dendiği gibi birincisine ilahi, ikincisine gayriilahi din de denir. Gerçek din ancak Allah’ın gönderdiği dindir. Hz. Adem’den itibaren bütün peygamberlerin getirdikleri dinlerin esası, tek Allah’ı tanıma ve O’na kulluk etmedir. Bütün peygamberler, insanları Allah’a kulluğa davet etmişlerdir. Onların getirdiği dinlerin hepsi haktır. Fakat insanlar, zaman zaman peygamberlerinin yolundan sapmış, bazen de onların sözünü dinlememişler, onların getirdikleri tevhit dinini bırakıp yanlış inançlara saplanmışlardır. Kaynak : http://haber.gazetevatan.com/mucize-dogum/323015/75/Haber
Bu haber 1541 kez okunmuştur.
|
 Üye Girişi
Röportaj
 M. Yusuf Kandehlevî, Hayâ-tüs-Sahâbe isimli eserinin 4. cildinde çok ilginç bir hâdiseden bahsediyor. Hz. Ebûbekir'in, hilâfet yıllarında Bizans İmparator'unu İslam'a davet etmek için gönderdiği iki elçi, Bizans Sarayı'nda gördükleri Peygamber resimlerini Medine'ye döndüklerinde bütün tafsilâtıyla Halîfe Ebûbekir'e anlatırlar. İşte bu hâdisenin teferruâtı:
 Yazarlar
 Cennet mekân mücahit Erbakan 1 Subat 2012  Video
Sisteme Kayıtlı Günün Ayeti Bulunmamaktadır.
Kaynak Yok |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
