Kadın, divanın üzerindeki örtüyü düzeltirken adam, misafirini buyur etmeye gecikmiş ev sahibi telaşıyla:

—    Buyur kızım, ayakta kaldın.

Oturdum, adam hiç ara vermeden söze girdi.

—    Konuşmalarınızı duydum.

Kadın hemen adamın yanına diz çöktü. Adam sanki küçücük bir serçeyi okşayacakmış gibi kendi elini kadının elinin üzerine bıraktı.

            — Bak kızım, söz vermek hiçbir şeye benzemez. Bizler bir yastıkta yaşlanmaya yıllar öncesinden söz verdik. Yeri geldi, ben onu sırtımda taşıdım; yeri geldi, o beni… Sofrada bir tabaktan yemek yemekten zevk aldık. İki elin arasına başka el almadık. Sahtelikten uzak durduk.

—    Peki, bu kadar güzel anlaşırken hiç mi sorunlarınız olmadı?

Kadın, adamın elini bıraktı. Oturduğu yerden hızla doğruldu.

— Olmaz mı, hem de o kadar büyük sorunlarımız oldu ki. Ama o sorunları çözmek için ellerimizi daha sıkı tuttuk. Birlikte olmazsak üstesinden gelemeyiz dedik.

—    Hiç mi küstüğünüz zaman olmadı?

Amca sıra bende dercesine:

— Çoook. Ama hiçbir zaman bir günü öteye geçmedi. Çünkü paylaştığımız yatakta sırt sırta dönüp soğuk rüzgârların bir yılan gibi aramıza girmesine müsaade etmedik. Odamız, barışma yerimizdi.

“Sizce sevgi nedir?” diye sormaktan kendimi alamadım.

—    Emektir.

—    Güvendir.

—    Bağlılıktır.

—    Sadakattir.

—     Doğruluk, dürüstlüktür.

—    Adım atılan yolda bıkmadan, yorulmadan el ele yürümektir.

—    Gördüğüm kadarıyla hala birbirinizi seviyorsunuz. Yani sevginiz bitmedi.

Yaşlı adam, telaşla söze girdi.

— O nasıl söz kızım… Sevgi dediğin şey pazardan alınan bir torba patates mi, bitirince yerine yenisini alalım. Bak şu hayat arkadaşımın yüzüne!

Parmak ucalarını büyük bir intizamla kadının yüzüne dokundurdu.

— Şuradaki çukurda çocuklarımız için verdiğimiz mücadele var. Şuradaki noktada benim çalışmak için uzaklara gittiğim yıllar… Buradaki yara izinde birlikte yaşadığımız kaza var. Titreyen ellerinde ise aldığımız kararları yerine getirebilmek için yolumuzdan temizlediğimiz taşların izleri var. Bütün bunları birlikte yaşadık. Ona baktığım zaman hayatımı, yaşamak için verdiğimiz mücadeleyi görüyorum. Hayatı görüyorum. Bana hayat veren birine karşı sevgi biter mi?

Oturduğum yerden doğruldum. Dinlediklerim için teşekkür ettim, ellerini öptüm. Sonra yüzlerine baktım. Dudaklarının kenarlarındaki çizgilerde, onlarla yaşadığım o ‘an’ın tebessümünün biriktiğini fark ettim. Gülümsedim.

(Devamı haftaya)